Oruç Ve Ramazan

Ramazan… Kalbin yumuşadığı, gözlerin daha çabuk dolduğu, sofraların sade ama gönüllerin zengin olduğu mübarek ay… Sahura kalkarken duyulan o mahmur huzur, iftarı beklerken geçen her dakikanın iç muhasebeye dönüşmesi… Oruç, aslında sadece aç kalmak değildir; insanın kendisiyle baş başa kalmasıdır. Gün boyu susayan dudaklar, açlığı hisseden mide, bize unuttuğumuz hakikatleri fısıldar: Her nimet bir emanettir, her lokma bir şükür vesilesidir. Açlıkla terbiye olan nefis, sabrı öğrenir; sabırla olgunlaşan kalp, merhameti büyütür. Bir hurmayla açılan iftar, bazen en zengin sofralardan daha kıymetli olur. Ramazan geceleri ise bambaşkadır… Sessizliğin içinde edilen dualar, göğe daha yakınmış gibi hissedilir. Teravihte omuz omuza duran insanlar, aynı duaya “âmin” derken kalpler arasında görünmez köprüler kurulur. Bu ayda yapılan küçük bir iyilik bile büyür, çoğalır; bir tebessüm sadaka olur, bir paylaşım kardeşlik olur. Oruç, insanın içini arındıran bir yolculuktur. Kırgınlıkları bırakmak, affetmek, yeniden başlamak için bir fırsattır. Ramazan ise bu yolculuğun en bereketli durağıdır. Her akşam ezanla birlikte sadece oruç değil, kalpteki ağırlıklar da açılır. Ve bayrama ulaşıldığında insan şunu hisseder: Bir ay boyunca aslında midemizden çok kalbimizi doyurmuşuzdur.